KEPENK KAPATTIRAN ANALAR!

KEPENK KAPATTIRAN ANALAR! Dünya ilk defa anaların çığlıklarını Arjantin’deki cunta döneminde kaybolan çocuklarının akıbetini öğrenmek için meydanlara çıkmasıyla duydu. Bu eylemler cuntayı adamakıllı sarstı ve cuntanın sonunu da getirdi. Şili’de Pinochet cuntasına karşı da analar meydanlara indi. Türkiye’de 90’lı yıllarda Galatasaray Lisesi’nin önünde Cumartesi Anneleri çocukları için toplandılar.  Zamanın başbakanı Erdoğan tarafından kabul edildiler. Daha sonraları bu toplantılar birtakım illegal örgütlerin eylem alanı haline getirilmek istenmesiyle eski ilgisi sönülmeye başladı. Aslında demokrasi reformlarının işaret fişeğiydi. Bu anaların en cefakar, en vefakar ve en yiğit olan Berfo Ana’yı Ankara Adliyesi’ne Kenan Evren’in yargılanmasında tanıdım. 100 yaşını aşmış hasta bir şekilde ambulansta saatlerce bekledi. İnsan hakları temsilcileri, kadın örgütleri, ‘sanatçılar, aydınlar’ neredeydiler. Berfo ana yalnızdı. Maalesef oğlunun kemiklerini göremeden 105 yaşında hayatını kaybetti. ÇÖZÜM SÜRECİ İYİ Kİ YAŞANDI PKK’nın silah bırakması için hükümetin başlattığı reformlarla ve yapılan görüşmeler sonucu maalesef ABD’nin devreye girmesiyle olumsuz sonuçlandı. Zaten ondan sonra da hendek ve çukur eylemleriyle, Ankara ve diğer yerlerde bombalar devreye sokuldu. 6-8 Ekim olaylarıyla PKK bölgeyi kan gölüne çevirdi. Yalnız PKK’nın arkasındaki destek çözüm süreci sırasında yaşanan barış ortamı ve terörü hızlandırmasıyla zamanla önemini kaybetmeye başlamıştı. İşte bu sırada CHP, İP ve SP’nin gizli olarak HDP ile ittifak yapmaları sonucu PKK meselesi görmezden gelindi. Fakat bölgede artık PKK’nın ABD’nin yan örgütü haline gelmiş olması kitleler üzerindeki aktif etkisini yok etti. Çünkü Allah’ın her günü kepenkleri kapatın direktifiyle şehirler PKK’nın emrindeydi sanki. Süreçten sonra tüm çağrılara karşın halk sokağa çıkmadı, kepenkler kapanmadı. Kürt anaların çocuklarının geri verilmesi için Diyarbakır HDP İl binası önünde başlattığı Hacire Ana’nın eylemi başarılı sonuç verince anaların sayısı artmaya başladı. Analar açıkca meydan okuyarak çocuklarının geri verilmesini talep ediyorlar. İl yöneticileri net bir cevap veremedikleri için anaların eylemine karşılık il binasını kepenklerle kapatmak zorunda kaldılar. Şu işe bakar mısınız; bir zamanlar kepenk kapattıranlar şimdi kendilerini gizlemek için kepen kapatıyorlar. Anaların eylemi için bazıları tam karşı çıkamadıkları için Cumartesi Anneleri ile kıyaslayarak, Kürt anaları polis koruyor diye sözde anaların eylemini gölgelemek istiyorlar. Ya sayı saymayı bilmiyon, ya da hiç dayak yemedin. PKK’nın bölgede beli kırıldı ama mahalle baskısı olabildiğince devam ediyor. Batıda yaşamasına rağmen tehdit edildikleri için tivitleri silenlerin olduğunu unutmayalım. Kürt aileleri ölümle tehdit ediliyorlar. Tehdit edilen baba bakın ne diyor; 16 yaşındaki oğlum 4 ay önce ‘HDP binasında oğlum ile birlikte 7 çocuk arka kapıdan gelin arabası gibi süslenmiş minibüsle kaçırıldı.’ Diyarbakır’da anaların evlatları için attığı çığlıkları daha ne zamana kadar duymayacaksınız. Kulaklarınız sağır olabilir ama yürekleriniz de sağır mı?. O zaman ustanın sözleriyle bitiriyorum. ‘Bağır, bağır bağırıyorum koşun kurşun eritmeye çağırıyorum’. Hoşça Kalın.